Para o presentador, Renato Landeira, Los silencios de Martina, "É un cala e dio todo", e definiuna como unha "novela contemplativa, profunda, silenciosa, íntima". Engadiu tamén que se trata "dunha historia dun reencontro. De paixón frustrada e reprimida. Do non esquecemento". Ademais resaltou que ten "ese arranque moderno, quixotesco, orsonwelliano e hitckoquiano, tamén de John Ford, de empezar polo final e botar a mirada atrás. Non se trata de ler un qué, senón un por qué".

Noutro momento da súa intervención, Landeira atreveuse a definir o estilo de Eugenio Feijoo: "A ninguén lle gusta ser etiquetado, seino, pero eu, que me atrevo con todo, estou por dicilo: Eugenio pertence ao xénero do 'neo-sentimentalismo instrutivo paradoxal' -que é algo moi galego-. Non importa o número de idades do home que xulguemos: seguiremos caendo nas mesmas emocións-trampa, unha tras outra, xeración tras xeración, fillo tras pai, novela tras novela". Para Landeira, "Eugenio Feijoo é poeta. E non é poeta quen rima versos. Ser poeta é unha actitude que Feijoo ten".

Pola súa banda, Eugenio Feijoo explicou que se trata "dunha novela de sentimentos, sentimentos que non teñen idade". Engadiu tamén que, aínda que el creou os personaxes, o de Martina adquiriu "vida propia e unha personalidade moi forte". "O personaxe medrou, impuxo a súa lei e superoume", dixo. Ata tal punto, que con frecuencia lle foi ditando o que debía sucederlle a ela e ao resto. "Eu non sabería dicir se Martina é para Luis a auga ou a sede no seu camiño", sinalou o autor, como tampouco podería falar das posibles infidelidades "porque aínda que me torturen,  xúrolles a vostedes que non o sei".

"Martina morreu", así empeza o resumo do libro na solapa. "Con ela fóronse os silencios compartidos, os momentos de complicidade, os seus misterios, as súas virtudes e os seus medos", engade. "Tras as estrañas circunstancias da súa partida, deixa entre sombras e recordos a catro homes que marcaron a súa existencia e a súa vida sentimental. Un deles, Luis, será o encargado de mostrar os rumbos polos que discorre o amor e a felicidade, así como as inseguridades e os celos. A obra mostra como as paixóns non son só cousa de xuventude.

Eugenio Feijoo Alonso naceu en Madrid en 1938, aínda que a maior parte da súa nenez a pasou en Abeleda, (Ourense), a beiras do río Sil. No límite con Lugo. Con só 20 anos publicou unha pequena revista, "Pasos". Foi redactor e colaborador de diferentes medios como SP, La Voz del Trabajo, director da axencia Hispania Press e despois fundador e director da axencia Saphan Press, que distribuíron os seus traballos, especialmente o o diario La Gaceta do Norte, de Bilbao. Tamén colaborou en numerosas revistas como Fomento Social e Branco e Negro. Foi director de varias publicacións profesionais e director da editorial Xeneral de Edicións Especializadas entre os anos 1990 e 2006. En 2004 lazó a publicación galega Revista dá Ribeira Sacra. Debutou na narrativa con "Un ruisiñor na abadía" e ten preparadas para publicar "Casa de veciños", Falcóns e pombas e "O santero que enganou a Napoleón".

Máis información en http://feixoo.es/